GŁÓWNE ATRAKCJE:

- Jaipur, stolica Radżastanu
- Taj Mahal, Agra
- erotyczne płaskorzeźby Khajuraho
- Varanasi i rytualne obrzędy na Gangesem
- wschód słońca nad Himalajami, Pokhara
- Kathmandu, stolica Nepalu
- safari na słoniach w PN Royal Chitwan
- skalne świątynie w Ajanta i Ellora
- Mumbaj, dawny Bombaj

SEZON WYJAZDÓW: od września do marca

DELHI 216 m n.p.m	sty.	lut.	mar.	kwi.	maj	cze.	lip.	sie.	wrz.	paź.	list.	gru.
Średnia Temp.	12	16	22	28	32	32	30	29	28	25	18	13
Max. Temp.	20	23	29	36	39	37	34	33	33	32	27	22
Min. Temp.	7	10	15	20	25	27	27	26	24	18	12	7
Dni deszczowe	1	2	2	2	3	5	8	8	3	1	0	0
Dni śnieżne	0	0	0	0	0	0	0	0	0	0	0	0

POKHARA 827 m n.p.m	sty.	lut.	mar.	kwi.	maj	cze.	lip.	sie.	wrz.	paź.	list.	gru.
Średnia Temp.	12	17	20	23	26	27	25	26	25	23	19	15
Max. Temp.	18	23	27	31	30	30	28	29	29	27	24	20
Min. Temp.	7	9	12	15	20	22	22	22	21	18	13	8
Dni deszczowe	0	0	0	0	0	1	2	2	1	1	0	0
Dni śnieżne	0	0	0	0	0	0	0	0	0	0	0	0

 

Przy wjeździe do Indii, paszport musi mieć ważność 12 miesięcy od daty zakończenia wyjazdu




Szczepienia

Aby wjechać na terytorium Indii i Nepalu nie są wymagane żadne szczepienia, jednak zalecane jest przeciwko żółtaczce typu A i B oraz tężcowi, a także durowi brzusznemu. Zapewniają one odporność na wiele lat, więc warto zrobić to również na przyszłość. Nie wszystkie można odłożyć na ostatnią chwilę, warto więc się tym zainteresować najlepiej kilka miesięcy wcześniej. Najlepiej przejść się do punktu szczepień lub sanepidu, gdzie można się zaszczepić i uzyskać wszelkie informacje na ten temat.
Podstawowe szczepienia przeciwko:
- żółtaczce A i B – daje odporność na 10-20 lat
- tężcowi (razem z błonicą i polio) - dawka przypominająca raz na 10 lat po przebytym szczepieniu podstawowym, zazwyczaj w wieku 18 lat
- durowi brzusznemu - daje odporność na 3 lata.
Szczepienia podstawowe można wykonać w większości przychodni. Najlepiej zadzwonić do własnej przychodni i tam uzyskać informacje. 
Informujemy, że wszędzie istnieje zagrożenie zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby typu A oraz B. Szczepienie przeciwko żółtaczce typu A i B powinno być priorytetem dla wszystkich wyjeżdżających za granicę, a nawet podróżujących po Polsce. Odporność nabyta dzięki szczepionce procentować będzie podczas następnych wojaży przez wiele lat. Aby uzyskać pełną ochronę przed WZW A oraz WZW B zgodnie ze schematem podstawowym, podaje się trzy dawki szczepionki skojarzonej - druga przypada po miesiącu od pierwszego wkłucia, a trzecia po 6 miesiącach od pierwszej dawki. Wirusowe zapalenie wątroby typu A, tzw. żółtaczka pokarmowa to jedna z najczęściej występujących chorób zakaźnych na świecie. Szczepienia dają odporność na co najmniej 10 lat.
Informujemy, że w północnych Indiach teoretycznie istnieje ryzyko wystąpienia malarii, ale jest ono niewielkie. Najlepiej chronić się przed ugryzieniami poprzez stosowanie środków przeciw komarom oraz noszenie długich rękawów, zwłaszcza po zmierzchu. W miejscowym centrum szczepień, można zasięgnąć informacji na temat profilaktyki antymalarycznej i zalecanych środków antymalarycznych (na receptę) w danym regionie świata. Najłagodniejszym środkiem, ale i najdroższym, dostępnym w Polsce jest Malarone (tańszy Lariam nie jest juz dostępny). My zazwyczaj nie nalegamy na ich stosowanie w północnych Indiach i Nepalu, w związku z tym, że ryzyko jest niewielkie, a tabletki często silnie wpływają na samopoczucie i zdrowie. Jednak decyzja należy do Państwa, jeśli chcą Państwo się lepiej zabezpieczyć, oczywiście można zażywać środki antymalaryczne, zwłaszcza na wysokościach poniżej 2000 m n.p.m. Warto również wiedzieć, że nie uchronią one przed ewentualnym zarażeniem się chorobą, a tylko spowolnią jej rozwój.

Informacja ma charakter poglądowy i nie może stanowić podstawę do roszczeń. Szczegóły dotyczące szczepień dostępne są w lokalnych punktach szczepień.

Ze względu na odmienna florę bakteryjną, zdarzają się ewentualne dolegliwości żołądkowe. Powinniśmy pić wyłącznie wodę przegotowaną bądź mineralną, a owoce i wa¬rzywa starannie myć i obierać przed spożyciem. Unikajmy także napojów z lodem niewiadomego pochodzenia (np. na ulicznym straganie lub w barze, który nie budzi naszego zaufania). Do mycia zębów używać wody mineralnej lub przegotowanej (minimum 10 minut gotowania). Powszechnie dostępne są napoje takie jak cola czy soki. Wybierając miejsce posiłku najlepiej wyszukać bar lub restaurację często odwiedzana przez turystów i tubylców. Wybierając nasze menu powinniśmy uważać na to co jemy i pijemy. Nie należy według nas jednak zbyt ekstremalnie eksperymentować z próbowaniem wszelkich ulicznych przekąsek, bo może się to skończyć rewolucją żołądkową. Jednak ogólne warunki higieniczne poprawiły się, dlatego nie ma powodu do nadmiernej paniki. I nie zapominajmy, iż indyjska kuchnia należy do najlepszych na świecie.
Przed podróżą warto zaopatrzyć się w środki przeciwko dolegliwościom żołądkowym i biegunce, chorobie lokomocyjnej (długa jazda po górskich serpentynach i po bezdrożach). Ze względu na występujące okresowo przypadki wścieklizny należy unikać kontaktów z bezdomnymi zwierzętami. Aby uniknąć oparzeń słonecznych, należy stosować kremy z mocnym fil¬trem ochronnym oraz nosić nakrycia głowy.




OBYCZAJE
- Wchodząc do świątyni lub meczetu należy zdjąć buty. Jeśli miejsce kultu jest czynne tzn. odbywają się tam uroczystości religijne, to lepiej ubrać się konserwatywnie, żeby nie narazić się na wyproszenie. Kobiety, jak i mężczyźni powinni się odpowiednio ubierać tzn. najlepiej ramiona i kolana zakryte.
- Lewa ręka uważana jest za nieczystą, nie wolno więc nią dotykać świętych przedmiotów, wskazywać na coś czy jeść lewą ręką. Jeśli zostaniemy zaproszeni do hinduskiego domu pamiętajmy o drobnym upominku. Wchodząc do kuchni zdejmujmy buty, nawet jeśli zamiast podłogi jest klepisko. Mężczyźni w indyjskiej kuchni są intruzami, dlatego jeśli jesteś mężczyzną najpierw spytaj o pozwolenie.
- Dzieci - W wielu zwykłych hotelach i restauracjach są kontakty do instytucji charytatywnych, które wspierają szkoły, szpitale i bezdomnych. Taka pomoc, choć nie bezpośrednia, jest jednak bardziej wartościowa.
- Z racji historycznych zaszłości angielski jest zdecydowanie najpopularniejszym zachodnim językiem obcym w tych krajach. Dlatego nawet podstawowa znajomość jest wystarczająca aby się dogadać. Dla większości wykształconych Hindusów angielski stał się językiem ojczystym, zaś wielu mówiących własnym lokalnym dialektem, traktuje go jako drugi, nie mniej ważny język. Dlatego turyści przybywający do Indii zazwyczaj nie mają kłopotów z porozumiewaniem się z Hindusami, którzy nieraz muszą używać angielskiego, aby porozumieć się nawet między sobą. Pomimo to przyda się znajomość przynajmniej kilku słów w języku miejscowym. Zarówno w Indiach, jak i Nepalu na początek przyda się znajomość słowa „Namaste”, używanego zarówno przy powitaniu jak i nieraz przy pożegnaniu, oznaczającego pozdrowienie. Popularne jest również „Salam”, czyli „witaj”.