Tajlandia położona jest w strefie klimatu zwrotnikowego monsunowego, z wyjątkiem południowej części, który położony jest w strefie klimatu równikowego. Można tu wyróżnić trzy pory roku: gorącą i suchą: marzec-maj; gorącą i wilgotną: czerwiec-wrzesień oraz ciepłą i suchą: listopad-luty. Średnia miesięczna temperatura powietrza waha się w granicach 20-22°C. Tajlandia jest krajem z relatywnie przyjaznym i przyjemnym klimatem, co umożliwia podróże w ciągu całego roku. Idealnym okresem do odwiedzenia Tajlandii jest okres od listopada do marca, gdy temperatura powietrza osiąga około 30 stopni Celsjusza, a więc już dla nas przyjemną.

KAMBODŻA
W Kambodży panuje klimat zwrotnikowy monsunowy z wyraźnym podziałem na dwie główne pory roku: suchą i deszczową. Wiejący od połowy maja do połowy października południowo-zachodni  monsun przynosi ulewne deszcze. Od początku listopada do połowy marca słabe wiatry północno-wschodnie. W porze tej zachmurzenie  jest zmienne, wilgotność powietrza niska, a deszcze padają sporadycznie. Średnia temperatura miesięczna waha się od 21 °C w grudniu do 30 °C w maju. Średnia temperatura roczna na terenach nizinnych wynosi ok. 25 °C. Temperatury są najwyższe tuż przed rozpoczęciem pory deszczowej i mogą przekraczać 38 °C. Najwyższe opady atmosferyczne notuje się na eksponowanych w kierunku morza stokach górskich (5000 mm), a najniższe na nizinnych obszarach centralnych (750-1400 mm). Średnia roczna suma opadów wynosi 1000-2000 mm. Ponad 70% przypada na okres wilgotnego letniego południowo-zachodniego monsunu.

LAOS
Laos położony jest w strefie klimatu zwrotnikowego monsunowego. Klimat ten charakteryzuje się dwiema porami roku: pora wilgotna trwa od maja do października; pora sucha trwa od listopada do kwietnia. W grudniu i styczniu, w górach, temperatura może spaść nawet do zera stopni. Od marca zaczyna się pora wielkich upałów męczących zwłaszcza w miastach, jednak w rejonach górskich zajmujących znaczną część powierzchni Laosu, klimat jest bardziej umiarkowany.

ZDROWIE

W Indochinach nie są wymagane żadne szczepienia, jednak zaleca się przeciwko:
Wirusowe zapalenie wątroby A    zalecane
Wirusowe zapalenie wątroby B    zalecane
Błonica, tężec, polio    zalecane
Dur brzuszny    zalecane

Szczepienia zapewniają odporność na wiele lat, więc warto zrobić to również na przyszłość. Nie wszystkie można odłożyć na ostatnią chwilę, warto więc się tym zainteresować najlepiej co najmniej 2 miesiące wcześniej. Najpewniej przejść się do punktu szczepień lub sanepidu, gdzie można się zaszczepić i uzyskać wszelkie informacje na ten temat.
Informujemy, że wszędzie istnieje zagrożenie zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby typu A oraz B. Szczepienie przeciwko żółtaczce typu A i B powinno być priorytetem dla wszystkich wyjeżdżających za granicę, a nawet podróżujących po Polsce. Odporność nabyta dzięki szczepionce procentować będzie podczas następnych wojaży przez wiele lat. Aby uzyskać pełną ochronę przed WZW A oraz WZW B, podaje się trzy dawki szczepionki skojarzonej w odstępie miesiąca czasu, a trzecia po 6 miesiącach od pierwszej dawki. Żółtaczka pokarmowa to jedna z najczęściej występujących chorób zakaźnych na świecie. Szczepienia dają odporność na co najmniej 10 lat.

W Indochinach występuje zagrożenie malarią. Nie istnieje szczepionka przeciwko malarii. Zapobieganie chorobie polega na ochronie przed ukąszeniami komarów oraz profilaktycznym stosowaniu leków przeciwmalarycznych. Środki zalecane w profilaktyce w czasie podróży: Doxycyclinum (doxycycline) lub Malarone. Lariam oraz arechin nie są odpowiednimi lekami w tych regionach.  Polecamy zabrać silny środek przeciw komarom oraz witaminę B. Witaminy z grupy B powodują charakterystyczny (nieprzyjemny) zapach naszego potu. Podobno komary nie znoszą tego zapachu i dlatego można próbować odstraszać je w taki sposób. Witaminę B należy brać już przed wyjazdem.  Najlepiej chronić się przed ugryzieniami poprzez stosowanie środków przeciw komarom oraz noszenie długich rękawów, zwłaszcza po zmierzchu. W miejscowym centrum szczepień, można zasięgnąć informacji na temat profilaktyki i zalecanych środków antymalarycznych (na receptę) w danym regionie świata. Warto również wiedzieć, że nie uchronią one przed ewentualnym zarażeniem się chorobą, a tylko spowolnią jej rozwój.
Ze względu na występujące okresowo przypadki wścieklizny należy unikać kontaktów z bezdomnymi zwierzętami.

Informacja ma charakter poglądowy i nie może stanowić podstawy do roszczeń. Szczegóły dotyczące szczepień dostępne są w lokalnych punktach szczepień.

Ogólnie w Indochinach nie ma problemów z dostępem do opieki medycznej. Ze względu na odmienną florę bakteryjną, zdarzają się ewentualne dolegliwości żołądkowe. Powinno się pić wyłącznie wodę przegotowaną bądź mineralną, a owoce i wa¬rzywa trzeba starannie myć i obierać przed spożyciem. Unikajmy także napojów z lodem niewiadomego pochodzenia (np. na ulicznym straganie lub w barze, który nie budzi naszego zaufania). Do mycia zębów należy używać wody mineralnej lub przegotowanej (minimum 10 minut gotowania). Powszechnie dostępne są napoje takie jak woda, cola czy soki. Wybierając miejsce posiłku najlepiej wyszukać bar lub restaurację często odwiedzana przez turystów i tubylców. Wybierając nasze menu powinniśmy uważać na to co jemy i pijemy. Nie należy według nas jednak zbyt ekstremalnie eksperymentować z próbowaniem wszelkich ulicznych przekąsek, bo może się to skończyć rewolucją żołądkową. Jednak ogólne warunki higieniczne nie są złe, dlatego nie ma powodu do nadmiernej paniki. I nie zapominajmy, iż tutejsza orientalna kuchnia jest bardzo smakowita.


BEZPIECZEŃSTWO
W Tajlandii, Kambodży, Laosie nie występuje szczególne zagrożenie przestępczością. Kraje są w zasadzie bezpieczne dla turystów, ale zdarzają się kradzieże pieniędzy, sprzętu fotograficznego i dokumentów oraz próby naciągania turystów na wyższe opłaty. Nie należy zawierać znajomości z przypadkowo poznanymi osobami ani też korzystać z poczęstunku np. cukierkami, papierosami lub napojami, szczególnie w nocnych lokalach, pubach itp. Cenne przedmioty najlepiej zamknąć na kłódkę, nawet kiedy zostawia się je w pokoju hotelowym, a także oddając je do przechowalni lub zabierając do publicznych środków transportu. Nie należy nigdy kupować niczego na czarnym rynku, naciągacze związani z handlem kamieniami szlachetnymi żerują na łatwowiernych turystach. Nocą należy unikać podróżowania oraz samotnych spacerów w dzielnicach podmiejskich.

TAJLANDIA
Kuchnia: Kuchnia tajska należy do jednych z najlepszych na świecie. Na jej rozwój największy wpływ miały kuchnie hinduska oraz chińska. Jednakże Tajowie nie tyle zapożyczyli przepisy kulinarne, co stworzyli z nich własne potrawy o wyrafinowanym smaku, które są niespotykane w innych częściach świata. Kuchnia jest zróżnicowana, jednak podstawowym jej elementem jest ryż, który podaje się do większości potraw. Ryż jest przygotowywany na wiele sposobów między innymi jako ryż na mleku, czy zupa z ryżu. Na potrawy mają wpływ kuchnie państw sąsiadujących z Tajlandią. Wpływ Birmy jest widoczny w daniach takich jak wieprzowina w sosie curry z dodatkiem imbiru i kurkumy. Wpływ kuchni Laosu jest zauważalny przede wszystkim w północno-wschodnich częściach kraju, kuchnia w tych regionach jest bardziej pikantna, a do większości dań używa się chilli. Na południu kraju, szczególnie na Półwyspie Malajskim, dużą rolę odgrywa kokos, którego mleko łagodzi podniebienia po ostrym chilli. Olej wytworzony z niego służy do smażenia, zaś jego wnętrze jest wykorzystywane jako przyprawa. Oczywiście w kuchni tajskiej przygotowuje się niezliczone ilości dań z owoców morza, do których Tajowie mają nieograniczony dostęp.

Obyczajowość: Tajowie są bardzo konserwatywnym narodem i np. wymiana czułości w miejscu publicznym uważana jest za rzecz niestosowną. Dlatego prosimy o szczególne zwrócenie uwagi na swoje zachowanie. Wychodząc z hotelu, należy mieć na sobie stosowny strój, dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy zamierzają Państwo zwiedzać świątynię. Przed wejściem do świątyni (nawet jeśli jest to drewniana chata) należy zdjąć obuwie i uważać na to, aby nie nadepnąć na próg (umożliwiłoby to złym duchom dostęp do świątyni!). Chcąc wręczyć prezent, pamiętajmy, aby nie były to pieniądze! Należy przestrzegać reguły, według której głowa jest siedzibą duszy i nie wolno jej dotykać. Również powszedni u nas gest: pogłaskanie dziecka po główce, jest w Tajlandii zabroniony! Ponadto nie wolno pokazywać stopą na inne osoby ani na posągi Buddy w świątyni, ponieważ stopa uchodzi tutaj za nieczystą część ciała! I jeszcze jedna ważna uwaga: dwór królewski jest nietykalny! Negatywne uwagi - pośrednie lub bezpośrednie - kierowane pod adresem króla i jego rodziny podlegają karze. Zabronione jest nawet przydeptanie butem monety z wizerunkiem króla. Wszędzie można też usłyszeć krótki hymn poświęcony królewskiej rodzinie, nawet przed seansem filmowym w kinie,  nawet w supermarkecie czy na targu o godzinie 18:00.  Zwyczaj nakazuje wstać i zachować ciszę podczas hymnu. Tajowie podchodzą do tego raczej poważnie i wszelka obraza króla może skończyć się nieprzyjemnie. Ogromna popularność monarchy w Tajlandii wiąże się z jego przywiązaniem do swojego ludu. Przez ponad sześć miesięcy w roku król podróżuje po kraju, wysłuchując trosk ludzi i pomagając im w kłopotach, jeśli to tylko jest możliwe. Do przeszłości należą czasy, gdy króla nie można było nie tylko dotknąć, ale obrzucić spojrzeniem.
Do świątyń wchodzi się z zakrytymi ramionami i kolanami (zwłaszcza w pałacu królewskim w Bangkoku), szczególnie jeśli się jest ubranym w koszulkę na cienkich ramiączkach. Czasami są do wypożyczenia stroje (ok. 15 USD). Opłata jest zwracana po zakończeniu zwiedzania. Można również zabrać ze sobą pareo (dla kobiet) i spodenki z odsuwanymi nogawkami.

Etykieta: Na powitanie nie podaje się ręki, tylko wykonuje gest wai – złożonymi jak do modlitwy dłońmi dotyka się czoła, pochylając jednocześnie lekko głowę. Przy witaniu się z dobrymi znajomymi lub z osobą w tym samym wieku wystarczy złożyć ręce na wysokości klatki piersiowej, zaś z osobą starszą albo mnichem, należy złożyć ręce przy twarzy. Tajowie witają swojego króla wznosząc złożone ręce ponad swoją głowę. Mężczyźni często chodzą objęci, co jest wyrazem przyjaźni, a nie publicznego homoerotyzmu. Obowiązują zasady etykiety buddyjskiej – nie można dotykać niczyjej głowy, dotykać niczego stopami lub zwracać ich w kierunku posągów Buddy. Przed wejściem do świątyni, czyjegoś domu (a często i sklepu) zdejmuje się buty. W świątyniach należy nosić skromne ubrania. Kobiety nie mogą dotykać mnichów ani nic im podawać. Tajowie są niezwykle uśmiechnięci i weseli, ale tylko do momentu gdy „stracą twarz”, czyli zostaną ośmieszeni lub upokorzeni publicznie. Wtedy zamieniają się w mściwych i bezwzględnych zapaleńców, którzy za wszelką cenę będą dążyć do wyrównania rachunków. Koncepcja „straty twarzy” jest bardzo istotnym punktem tajskiej kultury. Jednak Tajom przede wszystkim towarzyszy nieustanny uśmiech. Według tajskiej kultury złość, grymasy czy zniecierpliwienie są oznaką złych manier. Nie należy obwiniać nikogo za błędy i nawet gdy jest jakiś problem, nie mówi się o nim głośno. Uśmiech więc jest nie tylko oznaką sympatii, ale również przykrywką dla złego humoru. Okazywanie „mocnych” uczuć, takich jak złość czy rozczarowanie, nie jest mile widziane. Jeśli podroż do Tajlandii jest pierwszą wizytą w Azji, warto wiedzieć, że koncepcja czasu jest nieco inna niż w Europie. Taj może powiedzieć, że zaraz wróci, a pojawi się dopiero po godzinie, a rozkład jazdy czy godziny otwarcia sklepów nie zawsze są dokładne. To nie lenistwo, a po prostu aspekt kultury.

KAMBODŻA
Kuchnia: Kuchnia Kambodży jest mieszanką kuchni wietnamskiej i tajskiej. W obu tych krajach podstawą sztuki kulinarnej jest ryż, tak też jest w Kambodży. Ryż podawany jest tu najczęściej na sypko, gotowany na parze. Ten sposób przyrządzania podstawowego składnika każdego dania został zapożyczony ze środkowej Tajlandii. Z kuchni wietnamskiej zapożyczono z kolei makarony sojowe, ryżowe i maniokowe oraz różnorodne sałatki z warzyw surowych jak i kiszonych. Sztuka kulinarna Kambodży czerpała też z odleglejszych rejonów - z Chin, Indii, Laosu i Birmy. Wpływ kuchni chińskiej widać w sposobie przygotowywania wielu dań. Wpływ sąsiadującej Birmy jest widoczny w daniach takich jak wieprzowina w sosie curry z dodatkiem imbiru czy kurkumy. Z kolei z Laosu zaczerpnięto obfite stosowanie chili, dzięki któremu kuchnia jest bardziej pikantna. W Kambodży jada się dania duszone oraz gotowane na parze, a do ich urozmaicania używa się specjalności Wietnamczyków, czyli sosu rybnego. Mimo różnorodności dań, które w Europie uchodziłyby za dania główne, w Kambodży za obowiązkowy składnik posiłków uchodzi jednak zupa (np. bambusowa z makaronem ryżowym, zupa z tofu, ślimaków lub bulion mięsny). Znana jest nawet zupa z zielonych bananów. W południowo-zachodnich regionach, na wybrzeżu jada się sporo owoców morza i ryb, a urozmaiceniem są popularne kokosy. Które są nie tylko składnikiem deserów, ale również wielu innych dań. W mleku kokosowym gotuje się ryby i mięso, a z miąższu tych owoców przyrządza się pyszne sosy.

Obyczaje: Obowiązują zasady buddyzmu, wyznawanego przez ok. 95% mieszkańców Kambodży. Zgodnie z miejscowym zwyczajem Khmerzy nie podają ręki kobietom. Nie należy dotykać niczyjej głowy ani wskazywać niczego stopami, ponieważ gest ten jest traktowany jako obraźliwy i uwłaczający godności człowieka. Przed wejściem do czyjegoś domu, do świątyń i niektórych punktów usługowych zdejmuje się buty. Khmerowie mają straszną historię. Prawie w każdej rodzinie ktoś zginął wskutek rządów Czerwonych Khmerów (albo od min pozostawionych przez nich). Historia jest bolesnym tematem, na który trzeba bardzo uważać. Khmerowie też nie za bardzo lubią porównania z sąsiadami (głównie z Tajlandią).

LAOS
Kuchnia: Kuchnia laotańska przypomina tajską, potrawy są bardzo ostre. W codziennej diecie jest ryż (zwłaszcza gotowany na lepko), ryby i owoce morza, drób, mięso bawole, wieprzowina, rozmaite warzywa oraz bardzo smaczne i różnorodne owoce. Popularnym napojem jest produkowane w Laosie piwo.

Obyczaje: Większość ludności Laosu jest wyznania buddyjskiego. Można swobodnie odwiedzać liczne świątynie buddyjskie (wat). Wchodząc na teren świątyni, należy dostosować się do miejscowych zwyczajów, co dotyczy zwłaszcza ubioru (zakryte nogi i ramiona).